Mary verschoof een stukje opzij maar de hitte was in de schaduw niet minder. Ze hadden zich teruggetrokken op hun vaste plek. Weg van de altijd aanwezige ruis van groepjes jongeren op het grasveld. En iets anders — iets onzichtbaars maar voelbaar. Een ritme dat geen geluid maakte, maar zich wél verplaatste. Alsof er iets onuitgesprokens tussen de mensen stroomde.
Angel spuugde met een sierlijke boog een kersenpit uit, Mary zag hoe Theresa ervan gruwelde. Terwijl ze de zak kersen overnam van Angel merkte ze dat de zak bleef plakken aan haar vingers van het vruchtensap.
“Ze zeggen dat Nova Wilde zich ook heeft aangemeld,” zei Angel zacht. Theresa’s hoofd schoot omhoog. Even dacht Mary aarzeling te zien. Haar stem was onnodig zacht: “De Nova Wilde? Die van Glassheart?”
Mary trok één wenkbrauw op. “Is dat bevestigd?” “Mijn zus kent iemand die zit in haar yogaklas. Ze hoorde haar het letterlijk vragen aan die gast van Behavioural Ethics: ‘Is GRACE al publiek?’” Theresa floot zacht. “Als zij erin komt… dan is het klaar. Dan wil iedereen het.”
Angel knikte. “Dan zijn we straks allemaal hersenloze drones,” zei Angel met een twijfelachtige grijns. Gelach schalde plots over het gras. Een jongensstem, luid genoeg om te storen: “+5 voor dat meisje in geel maar alleen van achteren, bro.” Een ander riep: “Nee man, zij is sowieso geen score waard. Haar vibe is needy.”
Mary draaide zich om. Het geluid kwam van een groep jongens, breed uitgezet over een bank, zonnebrillen op het hoofd, hun scores zichtbaar in haar HUD. De blik van een jongen bleef iets te lang op een meisje hangen dat voorbij liep. Zonder melding herkende Mary inmiddels de langzamere bewegingen van GRACE.
“Dat is letterlijk Zara’s huisgenoot,” fluisterde Theresa. Angel kneep haar ogen tot spleetjes. “Als ze zo doorgaan, krijgen we straks allemaal een calibratiewaarschuwing. GRACE ziet dit.”
Theresa snoof. “Ze willen dat GRACE ze ziet. Ze denken dat het nog een game is.”
Mary zei niets. Haar blik gleed over het plein. Overal waar ze keek, gaf de HUD informatie terug. Ze merkte hoe vanzelfsprekend dat voor haar was geworden.
Riley C. — 782
Amara V. — 765
Dylan M. — 690
Bijna iedereen. De HUD gaf nauwelijks nog lege plekken terug. Er was een tijd — nog geen maand geleden — dat je in een ruimte kon staan zonder dat er cijfers in je blikveld verschenen. Nu waren ze er altijd. Niet opdringerig. Maar als vanzelfsprekend onderdeel van haar zicht.
Ze stond op. “Ik ga alvast. Angel, kom je zo?”
