Mary leunde tegen een pilaar. Haar tablet tegen haar borst gedrukt. GRACE sluimerde in haar blikveld, alert maar onbenoemd. Haar score stond al drie dagen onaangeroerd: 741.
Ze keek om zich heen. Eén meisje bij de printer 702. Twee jongens verderop 718 en 690. Bij de koffieautomaat: 765.
Ze had het niet gemerkt de laatste dagen, het viel niet op als je er niet op let, maar het viel haar plotseling weer op: de HUD gaf bijna overal respons.
GRACE was niet meer voor een paar uitverkorenen. Het werd de norm.
Aan de overkant zat een groep jongens op lage banken. Ze hoorde hoe ze vooral geamuseerd waren om zichzelf. Ze keek naar hen en het viel op dat hun hoofden gericht en selectief draaiden, bijna alsof zij aan het speuren waren naar hun volgende prooi. En als hun ogen iemand vonden, wist je dat ze iets activeerden. Niet met een klik. Niet met een hand. Gewoon met aandacht.
“Heb je haar gezien bij het seminar?” vroeg één van hen. “Die met dat roodbruine haar. Echt zo’n markeermeisje.”
“Mary iets,” zei een ander. “Ja man, Mary C of V, geen idee. Ze zit altijd rechtop, alsof ze college geeft in plaats van volgt.” Ze waren te onverschillig om de juiste V te onthouden. Gelach. Niet vijandig. Maar openlijk.
Ze wist dat ze in hun hud stond beschikbaar, classificeerbaar. “Ze is slim hoor,” zei de eerste, “maar ze scoort echt nul op vibe.” Het gebeurde zonder waarschuwing.
Een flits in haar blikveld, bijna reflexmatig — alsof de HUD haar had gecorrigeerd voor iets wat ze nog niet begreep.
Score update — Mary V.
741 → 737
Mary C of V… wat kon het hen schelen. Maar GRACE had geluisterd. En voor haar besloten.
Besloten dat ze niet goed genoeg was. Besloten dat ze niet voldeed.
Ze was niet goed genoeg. Ze was gestraft.
Niet hard. Niet zichtbaar. Maar onmiskenbaar. Vier punten minder. En de wetenschap dat iemand, ergens, had gekeken en haar had afgewezen.
Ze slikte iets weg in haar keel. Het voelde als een leegte die even bleef hangen.
Angel kwam om de hoek, boek onder haar arm. “Sorry! De bieb was een chaos.” De storm die Angel heette trok Mary abrupt uit haar gedachte. Mary glimlachte flauwtjes. “Geeft niks.” Maar iets in haar ademhaling was veranderd.
Ze keek nog één keer om zich heen. Boos op zichzelf, waarom had ze die jongens niet beoordeelt voor dit gedrag? Was dit gedrag wat ze moest beoordelen of juist negeren.
De cijfers stonden er allemaal. De HUD was stil, maar constant.
GRACE was niet langer een extraatje. Het was wat de wereld geworden was. Iedereen zat erin. En zij, Mary C of V… het maakte ze geen reet uit. En toch bepaalden een stel jongens die beoordeelden met hun testosteron in plaats van hun verstand haar score zomaar op 737. “Vier punten minder. Alleen omdat ze zat zoals ze zat.”
