Zoals altijd op de campus zaten groepjes jongeren verspreid over het grasveld, genietend van de zon. Je kon het uittekenen: de voetballende schreeuwers, de stille lezers, en zo verder. De lucht was gevuld met flarden van gesprekken en het ritmisch zoemen van een robotmaaier in de verte. Een paar jongens zaten op de houten banken bij het pad. Mary herkende Gary meteen. Schuin achterover, benen wijd, die net-te-lange grijns. Hij lachte met de anderen, hoofd licht gekanteld.
Ze zat op het randje van de stenen plantenbak, handen om haar knieën gevouwen. Theresa lag languit in het gras, capuchon over haar ogen ondanks het warme zomerweer. Angel zat gehurkt, ellebogen op haar knieën, zonnebril op haar hoofd alsof ze de zon persoonlijk uitdaagde. In haar mondhoek wiebelde het uiteinde van een lolliestokje.
Mary verbrak de stilte. “Hij zei het echt. Gary. Over mij.”
“Wat dan?” vroeg Angel.
“‘Markeermeisje.’ In z’n groepje. En ze lachten.”
Theresa trok haar hoodie iets omhoog. “Dat jij opvalt is geen nieuws, Mare.”
Mary keek haar aan. “Sinds wanneer is opvallen reden genoeg om iemand te beoordelen?”
Angel grijnsde. “Sinds GRACE alles meet. En niemand vraagt waarom.”
Mary wreef over haar handen. “Het voelde… alsof ik iets deed zonder iets te doen. Alsof m’n houding al genoeg was om geklikt te worden.”
Angel haalde haar schouders op. “Welkom in gedragsporno. Alles telt, niemand weet wat. En toch klikken we.”
Mary keek naar haar. “Jij zit toch al weken op driehonderd-zoveel?”
Angel glimlachte breed. “326. En dalende. Mijn nieuwe hobby.”
Theresa kwam half overeind. “Jij spoort echt niet. Hoe dan?”
“Simpele trucjes,” zei Angel luchtig. “Tas laten vallen in een volle gang, docent negeren bij binnenkomst… kleine dingen, maar zichtbaar.”
Mary keek haar aan alsof ze haar opnieuw moest leren lezen. “Jij doet het expres?”
Angel knikte. “Absoluut. Omdat het allemaal zo belachelijk is. Een HUD met cijfers. Een systeem zonder logica. TikTok voor je moraal. En net zo leeg.”
Theresa rolde met haar ogen. “Je noemt het leeg, maar intussen bouw je er een hele persoonlijkheid omheen.”
Angel haalde haar zonnebril af en tuurde langs haar heen. “Omdat niemand weet wat het betekent. Dus ik vul het in.”
Mary’s stem klonk zachter. “Maar het betekent wel iets!”
Angel schudde haar hoofd. “Ik zie het nog niet. Tot nu toe nul repercussie. Alleen een dalend getal en af en toe iemand die raar kijkt.”
Theresa strekte haar benen. “Misschien vind ik raar kijken al genoeg.”
“Hoe bedoel je?” zei Mary.
Theresa haalde haar schouders op. “Ik klik niet zomaar. Ik klik bewust. Strategisch. Omdat het telt. Cijfers zijn profiel. En profiel is stabiliteit.”
Angel grinnikte. “Je bent een scorejunk.”
Theresa glimlachte. “En jij bent een scorenerd in omgekeerde richting. Jij stuurt óók. Alleen naar beneden.”
Mary keek tussen hen in: één klikte zonder rem, één zonder hart. Zij probeerde goed te klikken. Niet passief. Niet rebels.
Ze ademde diep in. “Als je uitdeelt, moet je ook kunnen incasseren.”
Theresa knikte zonder iets te zeggen.
Angel draaide haar lollie een halve slag tussen duim en wijsvinger. “Dat is waar. Maar ik kies zelf hoe hard ik sla.”
Mary keek even bewust naar haar HUD.
Mary V. - 737
Nog steeds.
