De eerste nacht is er niets.
Geen melding. Geen stem. Geen teken dat GRACE bestaat, behalve dat kleine getal bovenin haar blik.
Theresa M. — 500.
Het blijft hangen als een stofdeeltje op haar oog. Ze probeert het te negeren, maar het volgt haar blik. Te traag, geduldig.
Wanneer ze haar ogen sluit, verdwijnt het getal.
Wanneer ze ze opent, is het er weer.
Ze had iets anders verwacht. Meer informatie, interactie, misschien zelfs een digitale vriendin. Iets dat op z’n minst meedacht.
Maar GRACE reageert niet.
GRACE is daar en zwijgt.
’s Nachts hoort ze de kat tikken op het kastje.
Tik. Tik. Tik.
De regelmaat klinkt als een klok. Ze telt de slagen zoals ze vroeger deed om haar gedachten stil te krijgen. Hoe langer ze luistert, hoe harder de tikken lijken te worden, hoe moeilijker ze de slaap kan vatten.
Ogen dicht GRACE weg. Ogen open GRACE is er weer.
Uren gaan voorbij, Theresa woelt, stapt uit haar bed om wat water te drinken. Ze woelt, gaat op de rand van haar bed zitten en vervolgens weer liggen. De nacht lijkt eindeloos te duren.
Niets helpt.
Zal ze Mary bellen? Die is altijd positief. De stilte van het systeem blijft groter dan die van de kamer.
Als het eindelijk ochtend is, besluit ze iets nieuws te proberen. Het is een systeem, het moet toch iets kunnen?
Zacht, alsof ze een wachtwoord uitspreekt dat niet voor anderen bestemd is:
“Open menu.”
Niets.
“Open instellingen.”
Haar eigen stem schrikt haar op. Alsof het niet de hare meer is.
Ze lacht kort, nerveus.
“Praat ik nu tegen mezelf?”
Het scherm blijft leeg. Alleen haar naam. Dat brandende getal.
Ze sluit haar ogen, denkt het in plaats van te zeggen:
Open instellingen.
Even denkt ze dat er iets gebeurt. Of lijkt het maar zo? Ze heeft het idee dat ze haar rationaliteit verliest. Wat heeft ze gedaan?
Een flits.
Een zin kort als een snee door de lucht schiet door haar hoofd.
Uitschakeling is niet mogelijk.
Vervolgens, als een fluistering uit de code zelf:
Verwijdering is technisch niet voorzien.
De huid achter haar oor lijkt te gloeien.
Ze krabt, voelt het kleine wondje waar het zilveren knopje haar huid binnendrong.
Het helpt niet.
Ze krabt harder, alsof ze het ding zo zou kunnen verwijderen.
“Oké,” fluistert ze. “Rustig.”
Maar haar adem is gejaagd.
