Op automatisme bewoog Theresa door haar appartement, vroeg als altijd, waterkoker aan, badkamer, douche open, terwijl deze warm werd, naar de kast, kleren eruit pakken die ze 's-avonds al klaargelegd had, en terug naar de douche. Iedere ochtend hetzelfde ritueel, iedere ochtend houvast.
Inmiddels was Theresa gewend geraakt aan de aanwezigheid van GRACE in haar blikveld. Nog steeds dacht ze soms terug aan die ene glitch, het eindeloze gebrek aan zicht, maar het was niet meer voorgekomen. Updates leken 's-nachts doorgevoerd te worden, soms kreeg ze in de ochtend een korte melding van een doorgevoerde update, geen uitleg, geen releasenotes, gewoon system updated en een versienummer. Inmiddels wat het release 09.8 Het systeem was vloeiender en leek wat interface iets vriendelijker, ze had zelfs het idee dat het zich wat aanpasste aan de tijd van de dag, in de avond leek het wat geler, zodat het niet zo hard aan de ogen voelde.
Enkele dagen na de installatie van GRACE was er een melding verschenen.
[SOCIALE KALIBRATIE ACTIEF]
wederom zonder uitleg, maar Theresa wist instinctief, nu begint het pas echt. Sociale kalibratie, ze had de woorden een paar keer voor zichzelf herhaald.
Steeds meer mensen op de campus leken inmiddels een naam en een score te hebben. En sinds de sociale kalibratie melding was het voor sommigen een achtbaan voor wat betreft scores.
Theresa probeerde het spel, zoals ze het zelf noemde, zo goed mogelijk te spelen. Al snel maakte ze zichzelf wijs dat ze doorhad hoe ze haar score kon beïnvloeden, erbij te horen. Ze lachte vriendelijk naar een groepje meiden, liet per ongeluk haar pen vallen om vervolgens net iets te sexy te bukken voor een groep jongens en ze zag haar score omhoog schieten.
Mary's score was zoals Mary zelf, stabiel, geen grote uitschieters, geen grote dalen. Hoe doet ze dat toch, dacht Theresa bij zichzelf, hoe zou het zijn om altijd alles goed te doen.
Angel leek aan de andere kant van het spectrum te zitten. Op het moment dat het een systeem werd met scores, had ze geprobeerd het met een passer te verwijderen. Ze was eruit gestuurd omdat ze in de les met een bloedend oor zat en dat nog zelf gedaan had ook. "Wat had je dan gedacht van dit systeem?" Had Mary gevraagd, voor altijd Angel S - 500 in je netvlies. "Het leven is meer dan abstracte kunst schat."
Voor het eerst dacht Theresa iets van echte angst te zien bij Angel, die normaal gesproken overal een grap van leek te maken.
Soms dacht Theresa dat ze het echt begon te begrijpen.
Dat er logica zat in de cijfers, patronen die ze kon leren.
Ze probeerde te letten op details: hoe mensen keken, hoe ze lachten, hoe ze stonden.
Sommige dagen leek het te werken — een knik, een glimlach, en haar score sprong omhoog.
Andere keren bleef alles stil.
Alsof het systeem haar negeerde.
Die ochtend besloot ze te testen wat GRACE wilde zien.
Ze trok een dunne blouse aan van zachtgrijze zijde, half doorschijnend in het licht van het raam.
Daaronder een rok die iets te hoog sloot, maar soepel meebewoog met haar heupen.
Niet opzichtig, functioneel mooi, hield ze zichzelf voor.
Ze streek de stof glad en voelde hoe de zoom langs haar bovenbenen schoof.
Haar ademhaling veranderde.
Buiten, op het pad richting de campus, ving ze een groep jongens op die achter haar liep.
Gelach. Stemmen.
Ze keek niet om, maar voelde hoe hun blikken haar volgden.
Haar score trilde, steeg.
+23
In de koffieruimte stond een rij van studenten. Twee meisjes fluisterden halfluid.
Theresa ving flarden op.
"Jee, wat een slet. Die wil haar score zeker omhoog werken op haar rug."
Het was niet hard, niet gemeen uitgesproken — gewoon vlak, constaterend.
Ze voelde haar nek warm worden.
Haar score daalde.
–16
Ze wilde iets zeggen, iets luchtigs, maar wist niet wat.
Haar glimlach kwam te laat.
Even dacht ze dat ze het begreep:
Het systeem beloonde zichtbaarheid, maar niet té veel.
Initiatief, zolang het niet ongemakkelijk maakte.
De kunst was net genoeg op te vallen om op te lossen in de goedkeuring van anderen.
Alleen wist ze nooit zeker van wie.
Dat was het moeilijkste aan GRACE: er was geen feedback, geen gezicht.
Je zag alleen het cijfer bewegen, alsof de wereld zelf haar even samenvatte en weer losliet.
Ze liep verder, deed haar jas dicht, en probeerde de stijging en daling te vergeten.
Maar de getallen bleven hangen in haar blikveld, traag ademend, een hartslag onregelmatig en niet meer van haar.
