Ze staart uit het raam; het is donker, regendruppels tekenen zich af tegen het maanlicht. Een voortdurend spel van bewegende figuren speelt zich af op het raam. De kamer ruikt naar een mengeling van parfum en de haarlak die ze uit de kast van haar moeder heeft gestolen. Een sporttas die al te lang in de hoek staat; haar moeder zal er binnenkort weer over gaan klagen. Mary zit...

De laatste dagen was Mary langzaam gewend aan een wereld met GRACE. Een nieuwe spiegel voor de samenleving, behalve voor wie zich niet heeft aangemeld bij GRACE. Zij. Theresa. En uiteindelijk ook Angel.Voor wie de spiegel geen keuze meer is. Mary werd wakker in stilte, maar niet in rust. Het blauw van de ochtend schemerde langs de gordijnen, scherp en vaag tegelijk. Ze lag op haar zij,...

Mary stak het plein over haar laarzen tikkend op de gladde stenen. Echoend tegen de campusgenbouwen . Stappen gelijk als een metronoom. Zelfverzekerd met haar blik gericht, maar ongrijpbaar. Dan verschijnt er in haar zicht iets wat Grace niet herkent. Boven het hoofd van de persoon verscheen enkel een grijze tekst: [UNIDENTIFIED PERSON] - - - Score unavailable <div...

Mary verschoof een stukje opzij maar de hitte was in de schaduw niet minder. Ze hadden zich teruggetrokken op hun vaste plek. Weg van de altijd aanwezige ruis van groepjes jongeren op het grasveld. En iets anders — iets onzichtbaars maar voelbaar. Een ritme dat geen geluid maakte, maar zich wél verplaatste. Alsof er iets onuitgesprokens tussen de mensen stroomde. Angel spuugde met een...

Mary leunde tegen een pilaar. Haar tablet tegen haar borst gedrukt. GRACE sluimerde in haar blikveld, alert maar onbenoemd. Haar score stond al drie dagen onaangeroerd: 741. Ze keek om zich heen. Eén meisje bij de printer 702. Twee jongens verderop 718 en 690. Bij de koffieautomaat: 765. Ze had het niet gemerkt de laatste dagen, het viel niet op als je er niet op let, maar h...

Zoals altijd op de campus zaten groepjes jongeren verspreid over het grasveld, genietend van de zon. Je kon het uittekenen: de voetballende schreeuwers, de stille lezers, en zo verder. De lucht was gevuld met flarden van gesprekken en het ritmisch zoemen van een robotmaaier in de verte. Een paar jongens zaten op de houten banken bij het pad. Mary herkende Gary meteen. Schuin achterover, benen w...

Ze zeiden dat ik geselecteerd was. Niet “uitgenodigd”, niet “solliciteren kan vanaf”, maar: *“geclassificeerd als geschikt”.* Ik had niets ingestuurd. Geen motivatie, geen cv. Alleen een score. Mijn cijfers, mijn studievoortgang, mijn analytische profiel. Toegepaste psychologie. Ze zeiden dat juist wij een rol konden spelen. Omdat we begrijpen hoe gedrag werkt, en hoe je...

Theresa zat al op de bank toen ik binnenkwam. Angel kwam vanuit de keuken, vrolijk als altijd, met drie mokken in haar handen, alsof ze gewoon thuis was. “Ik heb kamillethee gemaakt,” zei ze. “En water. Altijd goed.” Ik trok mijn jas uit, hing hem over de stoel en bleef even staan. “Ik ben ergens geweest,” zei ik. Ze keken op. “Ik mocht meedoen aan i...

Toen Mary het pleintje overkeek, veranderde er iets. Geen piep, geen melding, alleen een schuivende beweging, diep in haar hoofd. Alsof iemand zachtjes een lade opentrok. Linksboven verscheen een nieuwe balk. Dun, wit, onmiskenbaar: Mary – V 649 <i class="...

Mary trok haar trui uit en bleef even voor de spiegel staan. Alleen haar ondergoed ving het eerste ochtendlicht, ze voelde de wartme van een streep zonlicht haar benen verwarmen. Ze veegde een losse pluk haar uit haar gezicht, haar beweging bedachtzaam en klein, alsof ze het moment zelf niet wilde verstoren. Haar blik gleed vluchtig over haar huid, langs de scherpe lijnen van haar sleut...

De foodcourt was luidruchtig als altijd. Airco te koud, De echo van schuivende stoelen over de harde vloer deed pijn aan haar oren. Op de schermen boven de counter geen reclame deze keer, maar iets nieuws. Officiëler. Te gelikt om genegeerd te worden. SAFEZONE – CAMPUS FEATURE: PACIFIC STATE UNIVERSITY Pioneer Campus – Behavioral Pilot 1.0...

Het paviljoen was stiller dan de vorige keer. Geen geritsel van jassen, geen schuifelende stoelen. Geen onzekere vrouwen die niet wisten waar ze heen moesten. Mary navigeerde zoals vorige keer door de ruimte. Alleen het zachte gezoem van luchtcirculatie en het licht dat zich als vloeistof over de vloer leek te verplaatsen. Mary liep met vaste passen door, haar blik scherp, haar schouders recht....